Sommigen onder jullie vragen zich misschien af waarom er eigenlijk nog een boek nodig is.
Een begrijpelijke vraag.
Tijdens mijn fietstocht waarbij ik op zoek ging naar Papy Jean deelde ik immers dagelijks op sociale media wat ik onderweg meemaakte. Jullie reden als het ware mee op mijn bagagedrager. Elke avond verscheen er een nieuw verslag. Soms geschreven op een hotelkamer, soms in een café, soms in de tent.
Jullie volgden de zoektocht naar Papy Jean in bijna real time.
Jullie zagen de foto’s opduiken. Lazen over ontmoetingen die ik onderweg had. Volgden de onverwachte wendingen. Voelden mijn enthousiasme wanneer er een nieuw spoor opdook en mijn frustratie wanneer een veelbelovend aanknopingspunt opnieuw doodliep.
Daardoor lijkt het misschien alsof het verhaal al verteld is.
Alsof het boek gewoon een verzameling wordt van wat jullie ondertussen al gelezen hebben.
Maar tijdens het schrijven ontdekte ik dat de verhalen die ik onderweg publiceerde eigenlijk slechts momentopnames waren.
Een fietser ziet tijdens een rit ook maar wat zich op dat moment voor zijn voorwiel bevindt. Pas wanneer hij thuiskomt, begrijpt hij hoe alle wegen met elkaar verbonden waren.
Dat is een beetje wat er gebeurde toen ik aan dit boek begon.
Want onderweg schreef ik over wat ik zag.
Vandaag schrijf ik over wat het betekende.
Onderweg was ik vooral bezig met vooruit geraken. Met de volgende bestemming. De volgende ontmoeting. De volgende vraag waarop ik hoopte een antwoord te vinden.
Pas veel later begon ik te begrijpen welke emoties onder die dagelijkse verslagen verborgen zaten. Hoe bepaalde ontmoetingen mij meer geraakt hadden dan ik toen besefte. Hoe sommige toevalligheden achteraf bijna onwaarschijnlijk lijken. Hoe een zoektocht naar één persoon langzaam een verhaal werd over familie, herinneringen, verlies, afkomst en de vreemde manier waarop het verleden soms blijft doorwerken in het heden.
Daar komt nog iets anders bij.
Sociale media zijn een momentopname.
Een boek laat toe om stil te staan.
Om gesprekken volledig te vertellen in plaats van samen te vatten. Om observaties uit te diepen. Om emoties te benoemen waarvoor onderweg geen woorden bestonden. Om verbanden te leggen die ik tijdens die negentien fietsdagen zelf nog niet zag.
En laten we eerlijk zijn: sommige verhalen haalden onderweg gewoon de eindredactie van mijn eigen hoofd niet.
Soms omdat een bericht anders veel te lang werd. Soms omdat ik nog niet wist hoe ik iets moest verwoorden. Soms omdat ik simpelweg te moe was om nog te schrijven.
Het resultaat is dat er in het boek scènes, gesprekken, observaties en verhalen staan die nooit op sociale media verschenen.
Niet omdat ze minder belangrijk waren.
Integendeel.
Vaak waren het net de momenten die het meest met mij deden.
Dus ja, er zijn passages die jullie nog nooit gelezen hebben. Verhalen die nooit online verschenen. Details die destijds in mijn notities bleven steken. Fragmenten waarvan ik dacht: misschien ooit.
Dat “ooit” is nu.
Het mooie is dat ik tijdens het schrijven zelf opnieuw ontdekte hoeveel er nog verborgen zat achter die bekende posts. Alsof sociale media de trailer heeft getoond, terwijl de volledige film nog ergens op de plank lag te wachten.
Dus voor iedereen die zich afvraagt of het boek nog verrassingen bevat: absoluut.
Zie het niet als een verzameling van wat al online stond. Zie het als het verhaal achter de verhalen. De ongeknipte versie. De director’s cut, als je wil. Met extra scènes, meer diepgang en hier en daar iets waarvan ik vroeger dacht: beter niet publiceren.
Blijkbaar ben ik ondertussen een beetje moediger geworden.
Of misschien is het verhaal gewoon te goed om nog langer in te korten.